Feestje

Muziek: Nooit meer naar een verjaardagsfeest – Frank Boeijen

Eten/drinken: Gingerbeer met munt en citroen

Soms is het even heel moeilijk om de mooie dingen te zien tussen al het andere dat er gebeurt. En er gebeurt veel… erg veel. Ik zal kort mijn positie schetsen. 

Buiten regent het. Hard. Ik sta in een gebouw dat veel weg heeft van een voetbalkantine. Mijn vriendin haalt patat, terwijl ik om een grote tafel loop. Aan die tafel zitten meisjes. Veel meisjes. Dertien meisjes… en één jongetje. Allemaal van rond de zeven jaar oud.

En zoals je weet: zoveel vrouwen bijelkaar, dat kan toch nooit goed gaan?! Ik kijk met angst de rest van deze dag tegemoet. Ik probeer er echter neutraal in te gaan staan, ik kies ervoor geen aannames te doen, ik schakel mijn vooroordelen uit.

Goed versus kwaad staat hier nog gewoon op 0 – 0.

Het is het verjaardagsfeestje van mijn bonusdochter. Bij de kinderboerderij. Vijf maanden geleden is mijn grote liefde samen met haar zoon en dochter bij mij ingetrokken en een paar maanden daarvoor zijn de kinderen al van school gewisseld. Om haar klas beter te leren kennen hadden we gezegd: ‘Je mag voor deze keer alle meisjes uit jouw klas uitnodigen.’ Op die manier kunnen ze elkaar wat beter leren kennen en vindt zij misschien iets makkelijker haar plekje in de nieuwe klas. Eigenlijk heeft ze in de tussentijd allang haar plek in de nieuwe klas veroverd. Ze ligt gelukkig goed in de groep.Maar ja, we hadden het beloofd.

En het is even druk. Hier bij de kinderboerderij. Heel druk. Het gekke is alleen: het went zo snel. De eerste minuten waren heel erg druk. Een korte, maar heftige aaneenschakeling van momenten om met je handen op je hoofd en je mond open te staan en enkel te denken: waar ben ik aan begonnen?

Het leuke is… op het moment vlak nadat je beseft dat je de controle kwijt bent… echt vlak daarna… op het moment dat je ervoor kiest om dat prima vinden… dan is het ook goed.

Ik bevind me midden in een wervelwind aan beweging en een kakofonie aan meisjesstemmen die vragen, zeuren, eisen, schreeuwen en…. ik zie constant mooie dingen gebeuren. Meisjes die elkaar steunen, meisjes die elkaar dingen uitleggen, meisjes die elkaar gehoord laten voelen. En dat ene jongetje dat niet als buitenbeentje erbij hangt, maar gewoon meegenomen en opgenomen wordt in deze groep. Als je de gezichten bekijkt zie je zo veel plezier, zoveel geluk en ook zoveel respect. 

Ik geniet.

Goed versus kwaad: 1 – 0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.